مطبوعات از طریق کسب بی وقفۀ اخبار و ارائۀ مستقل آن، به اعتماد عمومی خدمت میکنند. برنامههای روزنامه نگاری، دانشکده ها و مدارس به این رشته باید تبدیل به اماکنی برای پرورش، حفظ و حمایت مداوم از این مفاهیم باشند. در دهه های بعد از جنگ جهانی دوم، دو رویداد سرنوشت ساز تأثیر زیادی بر روزنامه نگاری گذاشت. و خواه ناخواه بر تدریس و تحصیل روزنامه نگاری هم مؤثر واقع شد.
اول از همه، افزایش رقابتهای جدی در جلب توجه مردم و نتیجتا ً پول هنگفت تبلیغات بود. تلویزیون و بعدها اینترنت، و انفجار نشریات تخصصی، موجب شد که ضربۀ شدیدی به تعداد روزنامه خوانان و منابع درآمد وارد آید. این رقبا نه تنها راه های تازه ای برای ارائۀ اطلاعات داشتند، بلکه نقاط نظر متفاوتی نیز در اختیار عموم قرار می دادند. تعداد کمتری از مردم می توانستند بگویند، من آن چه می دانم را در روزنامه ها خوانده ام. اعتماد عمومی نسبت به روزنامه ها کاهش یافت.
رویداد دوم مربوط به تراکم جمعیت بود. مناطق حومۀ شهر ها هم رشد قابل توجهی یافتند. مجموعههای تجاری، جای فروشگاه های چند طبقۀ مرکز شهر را گرفت، همان فروشگاه هایی که با پول های تبلیغاتی خود صنعت روزنامه را ایجاد کرده بودند . روزنامه های عصر که توسط وانت هایی که در راه بندان شهر ساعت ها گیر می کردند، به تدریج ناپدید شدند. سرعت زندگی مدرن تر، بدون سروصدا وقتی برای روزنامه خواندن باقی نمی گذاشت. مردم برای اطلاع از اخبار، و بیشتر از آن، برای سرگرمی به تلویزیون رو آورده بودند.
اما در دهه هایی که مطبوعات به بخش خصوصی تعلق گرفت، یک خط اخلاقی ایجاد شده بود: مطبوعات خدمتگزار مردم بودند. این موضوع غالبا ً نادیده گرفته می شد، اما لعهذا روزنامه نگاران خود را جزئی از زحمتکشان، و مستقل از مراکز مالکیت خصوصی یا دولتی محسوب می کردند. رسالت آن ها افشاگری، معیار آن ها واقع بینی، روش آن ها واقعیت گرایی، و شعارشان حق آگاهی مردم بود.
می توان به تحلیل انتقادی همۀ این موارد پرداخت، اما روزنامه نگاران مدت های مدید با آن ها سازگار داشته اند. دانشکده های روزنامه نگاری این اصول را تدریس می کردند. بیش از هر چیز دیگر، این اندیشه ها بر پایۀ صنعتی بنا شده بود که خود را درک می کرد.اما امروز اگر در یک اتاق خبر یا در یک کلاس درس بپرسید روزنامه نگاری یعنی چه؟ روزنامه نگاران برای چه کاری تعلیم می بینند و آماده می شوند؟ جواب هایی خواهید شنید که ارتباطی با یکدیگر ندارند. بعضی خواهند گفت کار اطلاع رسانی؛ بقیه می گویند کار تفریح و سرگرمی، کار اخبار، کار پرمنفعت.
برای جوابی مناسب تر، باید به اصول اولیه بازگردیم و بپرسیم، هدف از روزنامه نگاری و تحصیلات مربوطه چیست؟ هدف روزنامه نگاری، مانند هدف جراحی است، به این معنی که در جراحی هدف این نیست که شکم مردم را باز کنند و بعد دوباره آن را بدوزند، بلکه هدف، مداوا است. به همین شکل، هدف روزنامه نگاری بیشتر و فراتر از نوشتن و گزارش دادن وقایع مختلف است، هر چند مانند جراحی، کارآیی و تبحر نقش عمده ای در آن دارد. هدف آن چیزی اساسی تر است، که به عقیدۀ من، همان خدمت به اعتماد عمومی است.
کسب بی وقفۀ اخبار و ارائۀ مستقل آن، راهی است که از طریق آن مطبوعات به اعتماد همگانی خدمت می کنند، این مفهومی است که از سیستم های سیاسی فراتر می رود. هر چه باشد، این سیستم ها نیز ابزار رسیدن به نتایج هستندبه همین شکل، روزنامه نگاری هم در خود هدف نمی باشد، بلکه ابزار حرفه ای است که خبرنگاران و ناشران از طریق آن به اعتماد همگانی خدمت می کنند. آن ها این کار را برای گردآوری اخبار و اطلاعاتی انجام می دهند که مردم آزاد برای تصمیم گیری های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، و شخصی به آن ها نیاز دارند.
وظیفۀ بزرگ مدرسان روزنامه نگاری، علاوه بر آشنا کردن شاگردان خود با آموزش های عملی و نظریههای آکادمیک، مجهز کردن آن ها به حس و معنای اعتماد همگانی است: دانشکده آموزشی و مدارس مربوطه به این رشته باید تبدیل به مکانی برای پرورش، حفظ، وحمایت مداوم از این مفاهیم باشد.
